"I work together with the team. I respect the President." — Vice President Jejomar Binay (Photo by ANDREW PAMORADA)

MANILA, Philippines — He was faithful to his ambition and kept his eye keenly on the ball. Armed with excellent education, with lots of luck on his side, Jejomar C. Binay is now joyfully fulfilling what he believes is his destiny.

‘’I leave things to destiny. Kung hindi pa destiny itong vice presidency ko, pati nga pamilya ko hindi naniniwala na mananalo ako,’’ says Binay, who was in a jolly mood when we interviewed him for 60 Minutes.

From childhood to where he is now, Binay has always followed a plan that he vigilantly mapped out for himself. Admittedly, he has always been motivated by the ambition to succeed.

‘’Minsan maigi ‘yung mayabang eh, ‘yung yabang ng ambisyon. Kapag ako’y nagwawalis, siyempre mga kabarkada mo naiinggit ka. Magaganda mga baro ‘nun. Tapos namamalengke ako, alas singko pa lang ng umaga. Sabi ko, di bale, temporary lang naman ‘to, sisikat din ako. Sabi ko, kukuha ako ng law. Sabi marami nang abogado, sabi ko hindi, depende ‘yun sa klase ng abogado. There’s always a way to the top. Basta naniniwala ako na sisikat ako,’’ recalls the Vice President.

Indeed, this fervent drive has brought Binay all the way to the top – passing through a colorful and interesting route that included being an orphan who was raised by his uncle; a student activist and officer of the student council at the University of the Philippines; a lawyer who gave free legal assistance to the poor and victims of human rights abuses as member of the Free Legal Assistance Group (FLAG); a founding member of the Movement of Attorneys for Brotherhood, Integrity and Nationalism, Inc. (MABINI), a group of progressive lawyers that included Senators Lorenzo Tañada, Rene Saguisag and Joker Arroyo; a mayor of the city of Makati from 1986 to 2010 (save for three years from 1998 to 2001); and at present, the Vice President of the Republic of the Philippines.

Passing on the mayoralty torch to his son Junjun has been easy, Binay says, because he knows the younger Binay also has the heart for public service. He has taught his son well by example, he adds. ‘’He makes all of the decisions now. And from what I hear and what I see, eh tama ang sinasabi ko – that he’s better than the father,’’ Binay quips.

Binay’s closeness to his five children made him vow never to make them go through the`hardships that he`went through as a child. ‘’Basta yung mga malungkot kong pinagdaanan eh hindi naranasan ng mga anak ko. Abogado na ako nang nakatapak ako sa Makati Supermart at nakabili ako ng auto.Yun ang suwerte niyong mga bata, hindi pinararanas sa inyo ang hirap ng mga magulang.’’

At present, Binay has his hands full not only with vice presidential duties but also with his responsibilities as the chairman of various agencies such as the Housing Urban Development Coordinating Council (HUDCC ), Pag-Ibig, National Home Mortgage Finance Corporation, Housing and Land Use Regulatory Board (HLURB), and the National Housing Authority (NHA). He is also the presidential adviser on OFWs.

Almost a year after his unexpected victory at the national polls, Vice President Binay looks back at the reasons why he won: the automation, the effective relationships he has established between Makati and thousands of other
sister cities; his affiliation with the Alpha Phi Omega, his closeness to the masa.

But most of all, he summarizes everything in one word -- destiny. And to destiny, he again entrusts everything, including his political fate from 2016 and beyond. (Ivy Lisa F. Mendoza)

STUDENTS AND CAMPUSES BULLETIN (SCB): It’s been more than a year after the election, how do you assess so far, your performance as our VP?

JEJOMAR C. BINAY (JCB): Eh di, kunin na lang natin sa survey (chuckles).

SCB: So to what do you attribute that survey of good performance?

JCB: I always say that it’s because of the President’s decision to entrust me that job of being the head of the housing sector, and making me a servant of the inter-agency against human trafficking. So kung wala naman trust and confidence sa akin si Presidente, hindi ko rin naipakita ‘yung aking kakayanan sa trabahong ibibigay niya.

SCB: Does this mean that you are now happy with what you are doing despite not getting the initial portfolio of Local Government that you wanted?

JCB: Sabi nga, hindi nauukol sa akin kaya hindi napunta sa akin. Itong napuntahan ko, ang trabaho ko dito eh talagang makikipag deal ka sa masa, more on action and mobility to deliver effective and efficient services. ‘Yung mga titulo ng lupa, ‘yung mga naka pending na bahay na hindi nagagawa, parang mayor na mayor ang dating mo.

SCB: A lot of the criticism against you when you were voted into office was about your loyalty and how you would work alongside President Aquino. Now that it's almost a year since you were elected into office, how would you rate your working relationship with President Aquino?

JCB: I'd give my working relationship with the President a high rating. The President and I go way back. During the first day of the EDSA Revolution, we were together in Makati thanking the people who voted for his mother, former President Cory Aquino. And during the term of President Cory, we saw a lot of each other. I consider him a friend. At pangako ko kay dating Pangulong Cory na aalagaan ko ang kanyang mga anak. Hindi ko tatalikuran ang pangakong 'yon.

SCB: What was the most difficult adjustment to make from being head of an LGU, to holding a national position?

JCB: I had to get used to having my picture taken more often. I call this “picture-picture”. Seriously, I deliver more speeches, I travel a lot on official business. I get to meet ranking foreign officials and dignitaries. But what I value most is the opportunity to meet with our kababayans abroad. From them I get first hand information on their situation, as well as an honest assessment of how their government assists them. Mas lumalim ang pag-intindi ko sa kalagayan ng ating mga kababayan, kung bakit may nangingibang-bayan, kung bakit handa silang harapin ang lungkot at mga problema sa ibang bansa para mabuhay ang kanilang pamilya.

Letting his children shine

SCB: You were the mayor of Makati for more than two decades so people tend to forget that you are now the vice president and your son Junjun is the mayor. How do you work on your son coming out of your shadow?

JCB: Did you know that I initially wanted to hold offices in the old city hall? Along the way, I felt na baka ma insecure naman ang anak ko kasi ‘yung mga tao dadaan pa sa akin. But remember that Junjun was in the then municipal council as the head of the youth group. For 17 years, kasa-kasama ko anak ko at alam kong gusto niya ng public service.

SCB: Following in your footsteps, how do you let him shine on his own?

JCB: He makes all of the decisions. And from what I hear and what I see, eh tama ang sinasabi ko — that he’s better than the father (laughs). Bata pa ito kasi pinagsasalita ko na sa gatherings. Ako noon hindi mo ko mapapagsalita kasi maliligo ako sa pawis eh. That’s how confident the guy is.

SCB: What about Congresswoman Abby, how are they different?

JCB: Si Abigail, all-out ‘yun, kasi si Junjun seryoso. Si Abigail mas mataas sa lupa ‘yun kasi si Junjun malalim mag-isip ‘yun kaya lagi kong kinokonsulta dahil magaling mag-isip.

SCB: Between the two who are both in public service, sino ang mas ‘Jojo Binay’?

JCB: Nung mga bata ‘yang mga ‘yan kaya nagkaka-inggitan kasi pinagbibintangan ako na favorite ko si Abigail. Kasi nag-aral ‘yan sa UP, kinuha niya Ecology. Sabi ko kokonti lang ang abogado na may ecology specialization so sabi ko environmental lawyer ka na lang. Nakumbinsi ko, kumuha ng law pero masinop ‘yang batang ‘yan. ‘Yan ang anak kong very organized.

SCB: Are you the disciplinarian type?

JCB: Ah, pinapalo ko sa loob ng kuwarto ko ‘yang mga ‘yan na walang nakakakita. Sa kamay lang naman, ng abaca. Talagang kino-confront ko sila.

SCB: Were you raised that way too?

JCB: Mas grabe pa sa tiyo ko. Kasi ‘yung lahat ng iniisip niya sa anak niya, gusto mangyari sa akin. Naglalakad kami nang paluhod habang pinagdadasal. Ganun ka-disciplinarian ang tiyo ko. Mabuti na ‘yun na may kinakatakutan ka. Sa takot ko dun, kapag finals na sa Peyups (UP), naku hindi na ako natutulog baka ako ay malagpak, tepok ako sa tiyo ko who was a lawyer.

SCB: Do you bring up your past with your children in raising them?

JCB: In passing. Pero I will tell you, itong si Congresswoman (Abby), nung bata pa, she experimented. Naku, umuusok sa sigarilyo ang kuwarto. Alam mo hindi ka na nahiya, si Daddy hindi naninigarilyo? Kasi I stopped smoking in ‘72. Makikita mo talaga ang impluwensiya ng parents. Si Junjun hindi nagsigarilyo ‘yun.

SCB: Are there similarities between your parenting style and your management style as a government official?

JCB: Nung mayor ako, kapag walang tao sa kuwarto, ako ang nagpapatay ng ilaw. Ang tingin ko sa opisina ay bahay ko. Kung ano ang ginagawa ko sa pagsasaayos ng aming bahay, ganun din dapat ang gawin sa opisina. Meron akong idiosyncracies sa opisina. Galit ako sa mapanghi at mabahong kubeta. Meron akong banyo kong sarili sa city hall, ako lang gumagamit ‘nun, kasi kapag mabaho ang kubeta, masama ang reflection sa may-ari ng bahay.

SCB: Do you and your son Junjun have the same style as mayor?

JCB: Ah eto maluho ito! Maluho sa damit. Pero malapit din siya sa mahirap. Wala lang siyang image na mahirap (laughs).

SCB: How do you rate yourself as a father?

JCB: Ako provider for the family, malapit sa mga anak. Basta ‘yung mga malungkot kong pinagdaanan eh hindi naranasan ng mga anak ko ‘yun. Biruin mo nakatapak ako sa Makati Supermart, abogado na ako! Sa palengke lang ako nakakatapak. Nung umalis ako sa Insular Life, nakabili ako ng auto, kaya ‘yung mga anak ko bata pa ‘yang mga ‘yan nakakasakay na sa auto. ‘Yun ang suwerte ninyong mga bata, hindi pinararanas sa inyo ang hirap ng mga magulang. Kaya ‘yung iba mga mahihina, kulang sa sigasig, sa sakripisyo.

The boy who was always alone

SCB: Looking back, is there anything in your life that you want to change?

JCB: Ah ang malungkot dun, kasi noon pagka graduate ko ng high school, kung hindi ako binigyan ng pambili ng second wife ng tiyo ko, hindi ako makakaattend ng graduation kasi wala akong pambili ng sapatos. Nag-graduate ako ng high school ako lang mag-isa. Sumama lang ako sa kaibigan ko pagkatapos. Nag-graduate ako sa AB, ako lang mag-isa. Pagkatapos ng graduation, kakain na lang ako dun sa kabarkada ko, sasama ako sa pamilya niya saka uuwi.

SCB: Didn’t you go through self-pity?

JCB: Dumaan din. May anak ‘yung second wife ng uncle ko, niño bonito nila. Natutulog na siya, ako nagtatrabaho pa. Hindi namamalengke ‘yun, hindi nakahawak ng mga manok o kanin baboy ‘yun.

SCB: Para pala kayong si Cinderella …(laughs)

JCB: (Laughs) Saka may dichotomy sa bahay. Ako kasama ako sa bandang loob kung tawagin, doon sa mga katulong. Tuwing mapapagalitan, ako lang napapagalitan dun, ‘yung mga anak hindi napapagalitan. So ‘yun na kinalakihan ko. Kaya nung nag graduate ako ng LLB, ah kasama ko mga tiyo ko kumain na kami ng steak sa Alfredo’s! May blow-out na.

SCB: So wala po kayong papalitan sa buhay niyo, kahit ‘yung malungkot na part?

JCB: Ah naku ‘yun ngang pinsan ko, nag-date naiwan kami ng anak ng tiyo ko sa first wife niya. Nung umaga, taga dala ako ng regalo kay Senator Amang Rodriguez eh lider lider ‘yung tiyo ko. Binigyan kami ng pamasko, tela! Binebenta namin krus singkwenta eh di ka pa makakapasok sa karnibal nun! Doon umiyak ako nun. Hindi na mangyayari ‘yung Pasko na wala akong pera.

Hanggang ngayon, ‘pag Pasko napakarami kong pera sa bulsa! Tsaka ‘yung mga madadaan kong bata, hinihintuan ko, binibigyan ko ng pamasko. Nung mag-asawa ako ‘yung konti kong kinikita hinuhulog ko na sa bangko para pagdating ng December, mayroon kaming panggastos ng pamilya ko. Basta’t hindi na mangyayari, sabi ko, na kapaskuhan ay maghihirap ako.

Lessons from UP

SCB: Were you a student activist?

JCB: I was a member of the UP Student Council. Majority floor leader ako. Si Miriam (Defensor-Santiago), kalaban namin 'yan sa Student Council. Tie sila sa botohan ni Liwayway Vinzons (Chato). Kalaban ko sa floor si Delfin Lazaro. We were supposed to be the ideological group. Madalas akong mapasama kanila Dodong Nemenzo, kasama ako sa unang-unang demonstration sa US Embassy in 1962. (Chants) “Hey, hey LBJ, how many kids did you kill today!” Nung tinapunan si President Marcos ng kape, nandun ako. Nung pinasok ang Malacañang, kasama ako. I was an AB student at that time.

SCB: So when students stage a protest now, how do you look at it?

JCB: Mas marurunong ang mga aktibista noon. You can debate with them. Pagdating sa theories, talagang magagaling. Etong mga ngayon, hindi masyadong hasa sa theory.

SCB: Did you have time to join rallies as a Law student?

JCB: Hindi na, nagtratrabaho na ako eh. I worked full time and studied full time at the UP College of Law night school. I worked with a private company, Insular Life. For four years, I would wake up at four o’ clock to study. Bubuksan ko 'yung transistor para habang nagmememorya ka, kakanta-kanta ka pa (laughs)! At exactly six o' clock, I prepare myself and go to mass.

SCB: Everyday?

JCB: Everyday! After the mass, I go home and dress up. By 7 a.m., nasa opisina na ako. Ang trabaho ko pinapakuha ako ng folder, pinapapirma ako sa section namin. Tuwang-tuwa na ako noon. Kapag matagal ang elevator, eh di panay ang memorize ko ng lessons ko. At 4:30, punta na ko sa Padre Faura para sa klase ko. Casual employee lang so after three months, terminated ka. After two weeks, tinawagan ako kung gusto kong bumalik sa records, eh ayoko. Ang importante doon eh may yabang ka. Nasa UP ako biro mo, magtratrabaho ako sa records (laughs)? Tinawagan ulit ako, if I wanted to come back to the same position I had as a student sa claims department, kung saan abogado ang kasama mo doon. Ok, sabi ko! Matatapos ang klase at 8:30 p.m., uwi ka na, tapos kain na kasi kailangan hindi lumagpas ng alas-diyes sa pagtulog, baka hindi ako magising ng 4 a.m.

Laki ako sa kalye, laki ako sa hirap. Survivor ako. Sa Peyups, frat war ang inabutan namin dun. ‘Yun ang pinanggalingan ko. Solo katawan ako. Lahat ng hirap pinagdaanan ko na. Namatay ang mama ko sa tumor, nine years old ako noon. Nung buhay ang nanay ko, may katulong kami. Teacher ang nanay ko. Pinapaliguan ako ng mainit na tubig tapos pinupunsanan ka ng alcohol. Kasi landed ang nanay ko sa Isabela. Malaki ang pamilya nila.

Destiny and ambition

SCB: What was most memorable in your political ads was the scene where a young Jojo was feeding pigs with kanin baboy…

JCB: Totoo kasi yun, kukuha ka ng kanin baboy, lalagyan mo ‘yun ng darak at pulot, hahaluin mo. Tapos maghihimay ka ng mais, hanggang magpaltos ang kamay mo, para ipakain sa mga manok na panabong ng tiyo ko. I did this while studying.

SCB: What kept you going at that time?

JCB: Minsan maigi ‘yung mayabang eh, ‘yung yabang ng ambisyon. Baka maiyak kayo sa storya ko (laughs). Kapag ako’y nagwawalis, siyempre mga kabarkada mo inggit ka. Magaganda mga baro nun, baro mo tamang tama lang masabing baro. Tapos namamalengke ako, five o’ clock gising na ako. Sabi ko, di bale, temporary lang naman ‘to, sisikat din ako. Sabi ko, kukuha ako ng law. Sabi marami nang abogado, sabi ko hindi, depende ‘yun sa klase ng abogado. There’s always a way to the top. Basta naniniwala ako na sisikat ako.

SCB: Sisikat kayo as a lawyer, a politician, as a celebrity? (Laughs)

JCB: Grade school pa lang ako talagang nangangarap na ako maging Presidente. Lagi akong officer sa classroom.

SCB: Was poverty your prime motivation to succeed?

JCB: No, it was the ambition. Hindi ko na ininda 'yung poverty. Nung mayor ako, ako ang naglalaba kapag pumupunta abroad, marunong ako magplantsa at mamalengke. Matiisin ako sa sarili ko. Noong abogado ako, nag-iipon pa ako ng coins. Tuwing sasakay ako sa jeep, papalit ako coins. Pag-uwi ko sa bahay, nilalagay ko sa piggy bank. Hanggang ngayon, nag-pipiggy bank pa rin ako (laughs)! Pero ngayon ang piggy bank ko 'yung lalagyan na ng gulaman at sago.

SCB: How determined are you to attain that ambition?

JCB: Nung second year ako sa College of Law, pinakuha ako ng exam for supervisory position. Pero kapag nakapasa daw ako sa test, kailangan tumigil na daw ako sa klase. Ay naku, hindi na! Sabi ko, wala akong planong magtagal dito. Wala akong pag-asang maging Presidente dito. Alam ko na magpupulitika ako eh.

SCB: So everything was planned?

JCB: Oo. Nakaplano na din na kailangan ang mapangasawa ko, doktora, kasi para nasa science siya, ako sa social science. Kaya ang mga girlfriend ko, nurse, med tech, kapag iba hindi puwede (laughs)!

SCB: Thus Dr. Ellen Binay…

JCB: Kasi 'yung opisina namin naging abogado ng mga doctor sa Jose Reyes Memorial Hospital, nakita ko siya. ‘Yun na. Nung inaya na akong magpakasal at age 30, ninerbiyos na ako kasi sinabi ko sa sarili ko, dapat ‘pag nag-asawa ako, may pera na ako. ‘Yung pagpapakasal, parang kamatayan ‘yan eh (laughs)!

SCB: It seems that you’ve been planning the course of your life well. Lahat po ba ng pinlano ninyo natupad?

JCB: Napakabait ng Diyos sa akin. Unang-una nakatapos ako. Naging abogado ako. Naging respected practitioner naman ako. ‘Yung tawag sa akin na attorney, I deserve it. Maraming natulungan na mahirap.

SCB: Nagturo din kayo, bakit po?

JCB: Oo kasi ‘yung tiyo ko na nagpa-aral sa akin was working in the Senate. So kapag may pinapagawa ‘yung tiyo ko, nanonood ako dun sa session hall. Pinapanood ko si Marcos, sina Osias, Tolentino, Pelaez. Hindi katulad ngayon, mga chairman ng committee on silence (laughs). Si Tañada at si Diokno, ‘pag nag-speech, ang gagaling. Nagtuturo si Tañada so sabi ko, isa pa ‘yun na gusto kong gawin, ang magturo. Nagturo ako sa St. Scholastica’s, Philippine Women’s at PUP. Pero marami akong nilalagpak. Kasi nakakahiya naman sa mga gustong lumagpak, pinapasa mo. Nilalagpak ko rin (laughs).

Lessons from the campaign

SCB: People are saying you won because of the sister cities relationships you had with smaller cities.

JCB: Sana maniwala kayo ha. ‘Yung sister cities, 90’s pa may ganun. Kasi ang sabi ko, baka naman magalit ang Diyos sa amin, sa dami ng natatamasa ng biyaya ng Makati, tapos ipagdadamot namin. Halimbawa, ang dami naming libro. Sabi ko, ibibigay ko na lamang ito, mga computer, mga luma naming sasakyan, pinapa-ayos namin at ibinibigay.

SCB: So unwittingly, nakapagtanim kayo ng goodwill?

JCB: Unwittingly, nakapagtanim ako ng sisterhood relations. Sa kampanya, nakita ko ang advantage nun. Nagreregalo kami, tumutulong kami kaya maraming gusto makipag sisterhood relations. May mga mayor doon na binibigyan na ng pera ng kalaban ko hindi tinatanggap, kasi sabi nila malaki ho ang utang na loob namin sa sisterhood relations namin. Meron kaming mga nai-donate na multi-cabs na ikot nang ikot. It started unwittingly, the latter part, wittingly na (laughs). The mayors of our sister cities kept their promise.

SCB: What other factors made you win?

JCB: Puwede ko pang sabihin sa inyo, ang isang pinanalo ko pa ‘yung fraternity namin. APO has no less than 100,000 members. May governor na nilalagyan ng pera, hindi puwede, brod po namin. Ako bonafide member, isang linggo akong pinaggugulpi sa UP. ‘Yung mga brod at sis ko, talagang laganap, on their own nangangampanya.

At isang destiny ko pa, I think, is the automation. Kung hindi nagkaroon ng automation, with that kind of margin, madaling madaya.

SCB: Initially sa campaign, mababa ang ratings ninyo. Did you fear that your dream would not come true?

JCB: I’m an optimist. Nagkakampanya kami, katabi ko si Senator Enrile, lagi niyang sinasabi, these people will be in for a surprise. Ang daming sumasalubong sa amin. Nung una, hindi kami naniniwala sa survey, pero bandang huli, naniniwala na ako sa survey, lamang na kasi ako eh (laughs). Di ko alam ang methodology ng survey, pero ang lakas ko galing sa maliliit, sa towns. Kapag ang mga bumoboto 20,000, nakakakuha ako ng 16,000. If you replicate that in the thousands of towns, panalo ako. Natutunan ko ‘yun nung mayor ako.

Sa eleksyon sa Student Council sa UP dati, kasama ang UPLB. Nabasa ko na matatalo ako sa Manila at sa Diliman, tepok na ako. Kaya nagpunta ako sa Los Baños. Ako lang ang taga-Diliman na nagpunta. The day before the elections, natulog kami sa Los Baños, sa kalye, kasama ang mga brod ko na may auto. Kinabukasan kampanya ako nang kampanya sa Agriculture at Political Science. Pagpunta ko dun, number two ako, nanalo ako. Mula noon, kapag may eleksyon, walang natutulog, nagpupuntahan na sa Los Baños (laughs).

SCB: Kaya daw kayo nauna kasi letter B ang name niyo, unang una. Destiny pa rin ba ‘yun? (Laughs)

JCB: Destiny pa ko dun sa letter B (laughs).

SCB: Sir naniniwala kayo sa destiny. Destiny niyo kayang maging father-in-law ni Kris Aquino?

JCB: (Laughs) Sa bahay namin ako lang ang bumoboto dun eh! Unang una, parehong nasa wastong edad na eh. ‘Pag nagkagustuhan ‘yung dalawa eh bahala na sila. Basta’t kaibigan ko si Kris Aquino!

SCB: What are the lessons in the last campaign that you learned that you plan to use in the next campaign?

JCB: Secret (laughs). I might write a book about my campaign.

SCB: Anong title niyo sa book?

JCB: Secret (laughs).

SCB: Are you going to be our next President?

JCB: I would leave that to destiny. Kung hindi pa destiny ‘tong vice presidency ko, pati nga pamilya ko hindi naniniwala na mananalo ako.